Sinds zijn geboorte aan eind van de 19e eeuw heeft de tango zich voortdurend ontwikkeld. Wat begon als een dans van de armen in Buenos Aires veroverde al snel de high society en de rest van de wereld. Geheel volgens het cliché associeert men tango met passie en sensualiteit. Toch denken velen tegenwoordig bij ‘tango’ alleen maar aan de overdreven hoofdbewegingen en de staccato stijl van de ball-room versie. Die is in feite ontstaan als een gekuiste Europese versie van het als vulgair en wulps ervaren orgineel.
Van de 'gouden' jaren veertig van de 20e eeuw tot op heden hebben ontwikkelingen in de tangomuziek geleid tot veranderingen in de dans. Vroeger betekende improvisatie het op verschillende manieren combineren van vaststaande figuren. Tegenwoordig is het een uitdaging voor dansers om iedere stap te improviseren.
Na de orquestas típicas van D’Arienzo, Biagi, Di Sarli en Pugliese met hun gelaagde muziek (om maar enkele van de beroemdste te noemen), veroorzaakte Astor Piazzolla een revolutie. Zijn tango is geïnspireerd door ritme en atmosfeer van de grote stad en karakteriseert zich door contrasten tussen een enorme verinnerlijking en extreme uitbundigheid, dit alles versterkt door vele tempowisselingen. De zogenaamde tango electrónico, de laatste tak van de tangoboom, is sinds een decennium naarstig op zoek naar zijn eigen vorm en plaats. Het kenmerkt zich door de combinatie van electronische instrumenten met tangosamples en een relaxte atmosfeer, waardoor het zich makkelijk met mainstream-muziek verhoudt (o.a. Gotan Project, Bajofondo, Tanghetto en Narcotango).
Dit alles heeft veranderingen in de dans veroorzaakt. Het leiden werd minder dwingend en het volgen actiever en onafhankelijker. De zoektocht naar nieuwe mogelijkheden om de emoties uit de muziek uit te drukken leidde bij Gustavo Naveira en Fabian Salas tot een revolutionaire inzicht in de basisstructuur van de dans. Hoewel tango een complexe dans is, zijn de basiselementen eenvoudig en overzichtelijk: er bestaan maar drie mogelijke stappen, twee draairichtingen en twee 'voetensystemen'. En op zijn beurt creërde dit inzicht de mogelijkheid om een enorme bewegingsvocabulaire te ontwikkelen.
Voor tangodansers van nu zijn de mogelijkheden die uit de traditie en de recente ontwikkelingen voortkomen, enorm rijk en verrijkend:
